BEZPIECZNE ZRYWANIE WIŚNI
Poczciwy staruszek z dziadka Bolka jest - i tu nie ma co dywagować. Niemniej czasem ciemna strona charakteru kurpiowskiego zeń wyłazi w pełnej krasie.
Mieszka teraz w domu sam z synem, gdyż Babcia opuściła ten łez padół parę lat temu. Syn jego - Wiesław podchodzi pod 50 i za kołnierz nie wylewa. Można nawet rzec, że stanowi o pewnej części kolorytu tej okolicy mojego miasteczka.
Sytuację opowiedział Wiesław taką:
„Wyłażę rano z chałupy, kac mnie boli, myślę - pora na wino do Ziutka sklepu się udać. Nagle ojciec do mnie krzyczy:
- Wiesiek, weź się cholera raz do roboty, nazrywaj wiśni, bo się drzewko aż ugina i zanieś troszkę Halinie bo ostatnio nam pomagała.
- A daj mi spokój do cholery z wiśniami! Ja nie mogę, bo mnie noga boli. Jeszcze się spieprzę z tego drzewa i będę te wiśnie w szpitalu chyba jadł!
I poszedłem na "śniadanie”
Wracam za godzinkę, już zaleczony, zwilżony i gotów do snu patrzę - ojciec stoi w bramie:
- Teraz kulasie pieprzony możesz tych wiśni nazrywać?
O co chodzi staremu? Tak sobie myślę, idę, patrzę... Leży reklamówka na wiśnie, a obok niej ścięte drzewko...”