DIABEŁ PRL-U
Ze względu na pewne względy imiona osób i zwierząt zostały zmienione.
To był grudzień 81 roku, gdy tatko powiedział, że kupimy sobie kozę.
I nie chodziło mu o taki piecyk do ogrzewania garażu tylko o prawdziwą, żywą kozę. Tatko nigdy nic w życiu nie hodował, ale mimo naszych protestów, że "Na co nam koza" pozostawał niewzruszony i twierdził:
- A będzie se latać po podwórku...
Mało tego. Po tę kozę trzeba było jechać prawie dwieście kilometrów do chłopa, co ją miał i sprzedać chciał. Z malucha trzeba było wymontować tylne siedzenie i wyłożyć cały tył folią żeby kozę jakoś przewieźć. Chcąc nie chcąc, spadło to na mnie, bo jakimś dziwnym trafem zostałem wmanewrowany przez dwójkę rodzeństwa w całą tą dość karkołomną, tatową eskapadę (kto miał malucha z prądnicą ten wie, o co biega w zimie). W jedną stroną poszło nam całkiem gładko. Trzy godzinki i byliśmy na miejscu, gdzie się okazało, że gościu nie ma do sprzedania jednej kozy noszącej wdzięczne imię Luśka, tylko trzy, albowiem sprzedawał ją wraz z potomstwem w postaci koziołków Bolka i Lolka i transakcja była z rodzaju wiązanych. Bierzesz kozę to zabierasz też koziołki.Cóż...
Brzmi to dziś niewiarygodnie, ale zapakowaliśmy trzy kozy z tyłu do malucha. Powtarzam TRZY KOZY.
Ciasno było tak, że Luśka trzymała łeb między nami siedzącym z przodu i wydawała pełne przerażenia dźwięki w postaci MEEEEE... MEEEEE... MEEEE... przez jakieś 150 kilometrów. Byliśmy już z tatą jakieś 25 kilometrów od domu, gdy zza krzaków wyskoczył Milicjant z lizakiem. Lekki półmrok już był. Milicjant sprężystym krokiem podszedł do malucha, tata otworzył szybę, Milicjant nachylił się by zajrzeć i zobaczył...
...dwóch gości siedzących sztywno w przysuniętych do przodu na maksa fotelach, jakąś szczeciniastą masę z tyłu i wielki kozi łeb pomiędzy nimi robiącą MEEEE... MEEEEE...
- O Jezu... Diabeł... - krzyknął i cofnął się gwałtownie.
Różnie to było z tymi Milicjantami. Ten akurat chyba był wierzący. Trochę potrwało zanim się pan władza uspokoił. Nawet po chwili sam ryknął śmiechem. W sumie to skończyło się na niewielkim mandacie... Że niby w pięć osób w maluchu... A kozy po tej podróży żyły jeszcze długo i szczęśliwie...