ZIMOWA CHĘĆ POMOCY
Tytułem wstępu. Spotykamy się czasami, wraz ze znajomymi z uczelni, na suto zakrapianych wieczorkach integracyjnych. Wiadomo, praktyka często gęsto stosowana przez kwiat młodzieży akademickiej. Pojawia się na tych spotkaniach pewna dziewczyna, która jest nieziemsko nieznośna. Jej nieznośność objawia się tym, że przy jej nawyku zdrabniania słów (piwusio, piesio, pieniążki) ma jeszcze manię przesadnego dbania o zdrowie innych. To zaś nieraz sprawia, że płodzi takie kwiatki lingwistyczne, których nie powstydziłby się najsroższy madafaka. Akcja właściwa. Idziemy sobie w kilkoro ulicą pewnego miasta w dosyć mroźny grudniowy dzień. W pewnym momencie między nią, a jednym kumplem wywiązał się ten krótki, aczkolwiek treściwy dialog:
- Tomeczku, nie zimno ci w głoweczkę? Może użyczę ci mojej czapeczki?
- Nie dziękuję, zimą noszę ciepłą bieliznę.
